Blog januari 2018

geplaatst in: algemeen | 0

Lieve lezer,

Je zult vast al overspoeld zijn met ‘de beste wensen’ voor 2018. Tja en wat bedoelt men dan precies? Je kunt nu eenmaal moeilijk in één zin zeggen wat je iemand voor een heel jaar toewenst. Ik probeer het in drie zinnen. We bidden je toe dat het een jaar mag worden waarin je God steeds beter mag leren kennen; steeds dichterbij Hem mag leven en je elke dag door Hem laat leiden. Trefwoorden: Liefde, Genade, Dankbaarheid. In overvloed.

Het is weer tijd voor wat plaatjes uit Papoea-Nieuw-Guinea. Dit is geen nieuwsbrief (die komt volgende maand en gaat vooral over ons werk). Dit is een huis- tuin- en keukenblog. Te beginnen in de keuken. We gaan een klein maandje terug in de tijd. Op 30 december heb ik m’n traditionele oliebollenbakdag gehad. Gerwin heeft me geholpen met het mixen van het deeg, ja inderdaad: met de boormachine, met daarin een pollepel 😀 Dat werkte prima.

Vanwege de warme temperatuur rees het deeg bijna de emmer uit en we hadden dan ook meer dan genoeg oliebollen. De hele buurt heeft ervan mee kunnen genieten. Sommigen voor het eerst van hun leven. Altijd leuk om uit te delen.

Oud en Nieuw hebben we met de Nederlanders samen gevierd. Lekker rustig, met een potluck (iedereen nam wat eten mee), een kampvuur en ‘schuursponsjesvuurwerk’. Later thuis nog met een paar sterretjes en lampionnen. Dat mag hier nog 😉

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar dagen later, op 5 januari, was ik jarig. Overdag hebben we een klein feestje gevierd met een paar vriendinnen (en aardbeienkwarktaart!) en ’s avonds hebben we gezellig met z’n vijven gegourmet. En ook nog geskypt met onze ouders. Al met al was het een heerlijk dag. En wist je dat je prima kunt gourmetten met een paar stukjes kip, wat mini gehaktballetjes, groente, aardappeltjes, rijst, ei en pannenkoekjes?

De kerstvakantie is voor ons hier de grote (zomer)vakantie. Nadat we een week lang bezig waren geweest met het opruimen, uitzoeken en sorteren van alle spullen in ons huis, hebben we 13 dozen klaargemaakt om te verschepen. Een enorm karwei. Vooral voor Gerwin, omdat ik in die week een keelontsteking kreeg 🙁 Wat gaat er dan veel door je handen.. houden? weggeven? weggooien? en heel soms: verkopen? Helemaal niet zo leuk. Maar wel fijn dat het nu achter de rug is. En ons huis een stuk leger.

En wat doe je met oude boeken, als er geen oud papier opgehaald wordt? Inderdaad: verbranden. Maar ook dat is een hele klus in zo’n vochtig klimaat.

Na die intensieve week, zijn we nog weggeweest, naar de kust, om even afstand te doen van Ukarumpa en in een andere omgeving te zijn.

Ik denk dat ik de enige ben in onze familie die een hekel heeft aan vliegen. Noah en Lidy hebben (net als ik) vaak toch wel last van hun oren, maar lijken het vliegen op zich niet erg te vinden. Maar ja, wat wil je, ze doen het hun halve leven al. Terwijl ik de minuten aftel, vermaakt de rest zich prima.

In Madang was het bloedheet, maar daar is ook water en er zijn -in sommige gelegenheden- zwembaden. Daar hebben we ontzettend van genoten, vooral met temperaturen van rond de 40 graden! Wel oppassen dus, zoveel mogelijk in de schaduw en blijven smeren met zonnebrand.

Dit is onze favoriete plek om te zwemmen en te snorkelen. Het koraal en de vissen daar zijn zo ontzettend mooi! In de verte zie je die bergen en daar bovenop zijn we jaren geleden onze tijd in PNG begonnen, bij de Pacific Orientation Course (POC).

Ook daar hebben we nog een bezoekje aan gebracht. Leuk om daar nog wat mensen te spreken, te zien waar het allemaal begon en het als het ware goed af te sluiten. Wat hebben we het daar ‘voor onze kiezen’ gehad en wat hebben we veel geleerd. Ervaringen die altijd waardevol zullen blijven.

Hanna leende af en toe de camera en liet weer even zien hoeveel we van dit land en de mensen zijn gaan houden. Het is moeilijk om aan het naderende afscheid te denken. We praten er regelmatig over, maar we zijn blij dat we langzaam aan het idee konden wennen en ons zo stapje voor stapje voorbereiden op onze terugkeer naar Nederland.

Onderweg kom je af en toe van die mooie schilderingen tegen; gewoon acrylverf op een stuk doek. Meestal heel kleurrijk en ook fantasierijk, niet gebonden aan regels. Laten we zeggen: echte natuurtalenten.

Ook zie je overal marktjes opduiken. Mensen die drinken verkopen uit een koelbox, allerlei etenswaren op kleine tafeltjes, onder een parasol. We wagen ons er maar niet aan en zijn dankbaar voor de vrij moderne supermarkten die er in ‘Madang stad’ zijn. Daar vonden we zelfs nog kleine zakjes hagelslag!

Onderweg naar huis vlogen we weer over de altijd groene bergen, dat was geweldig mooi! Daar kon ik -ondanks mijn hoogtevrees- toch van genieten, omdat we zo ‘laag’ vlogen. Ontzagwekkend, groots en geweldig. Ter afleiding luister ik vaak naar muziek en hoor ik over Gods grootheid zingen, met dit uitzicht. Dat helpt me echt. Ook al voel ik me dan wel heel klein en nietig.We dienen een machtige God en Zijn schepping is adembenemend mooi.

Soms zing ik op zondag mee in de muziekgroep en afgelopen zondag zongen we het lied “It is well” met in het tweede couplet “And this mountain that’s in front of me.. will be thrown into the midst of the sea.” Opeens had ik een brok in m’n keel en kon ik moeilijk verder zingen. De berg die voor me staat, dat is onze terugkeer naar Nederland. Alles wat het met zich meebrengt; het afscheid van goede vrienden, van onze ‘familie’ hier, van collega’s, van ons werk, ons huis, van ons leven hier. (Zucht). Daar zie ik letterlijk als een berg tegenop. Maar het lied gaat door: “So let go, my soul, and trust in Him. The waves and wind still know His name.” Loslaten en vertrouwen. We dienen een machtige God. In Jezus’ Naam kunnen bergen in zee geworpen worden. Telkens weer, en steeds meer: Vertrouwen en loslaten. Alles en iedereen.

We weten dat de liefdevolle God die ons leidt, een goed plan met ons leven heeft. Hier en nu in PNG en straks weer in Nederland. Wij kunnen niet verder kijken dan de horizon. Soms niet meer dan een dag vooruit. Aan het begin van dit jaar dacht ik op een ochtend, tijdens mijn stille tijd:”Hoe zou het zijn om dit hele nieuwe jaar zonder zorgen te leven?”. Ach, ik wist al meteen dat ik dat nooit zou kunnen. Ik ben een piekeraar. Zie vaak leeuwen en beren. Maar toen bedacht ik, dat ik weleens zou kunnen proberen om me één dag minder of geen zorgen te maken. Ook al doe ik niet aan ‘goede voornemens’, dit is te overzien. En wat als ik dat elke dag van dit jaar opnieuw probeer? Elke dag weer: loslaten en vertrouwen. En blijven bidden om de vrede, waar we tijdens de kerstdagen met ons gezin van hebben gezongen (zie hier de video).

Met een warme groet uit Ukarumpa,

Gerwin, Petra, Hanna, Lidy & Noah

 

Ps. Dat de computer tijdens het schrijven van dit blog drie keer is uitgevallen (met onverklaarbare reden) en ik telkens weer bad of het niet helemaal weg zou zijn, wat gelukkig ook niet zo was, maakt mij er des te meer van bewust dat er een geestelijke strijd gaande is. Bidden helpt!

 

Reageren? Graag! Dat kan via deze link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *