Jais Aben (Madang)

geplaatst in: Resort Jais Aben (Madang) | 2

Niet te geloven dat we nog maar 10 dagen in Madang zijn. Het lijkt veel langer!
De afgelopen tijd hebben we alweer heel wat nieuwe indrukken opgedaan. De eerste dagen na aankomst hebben we niet veel meer gedaan dan uitrusten, slapen, eten en af en toe zwemmen om af te koelen. Wat een enorme hitte! En de vochtigheid maakt dat het warmer aanvoelt dan dat de temperatuur laat denken. 30 Graden is hier heel normaal en voelt voor ons aan als 35 graden en ’s nachts koelt het niet echt af, het blijft zo’n 27 graden. De ventilator aan het plafond draait hier dus dag en nacht. En af en toe doen we de airco aan, heerlijk dat het kan.
We merken al gauw dat we hier de hele dag moeten blijven smeren. Overdag met zonnebrand (factor 50) en aan het eind van de middag met Deet, tegen de malariamuggen. De warmte en de jetlag maken dat we maar weinig energie (over) hebben om wat te gaan doen of bijvoorbeeld de omgeving te verkennen. We verblijven op een resort op 20 km afstand van het centrum van Madang, met vakantiehuisjes aan het water. Het wordt veel gebruikt als tussenstop en er is niet zoveel te doen als je geen eigen vervoer hebt.

Vakantiehuis op het park Jais Aben

Dag- en nachtritme

We hadden ons nieuwe dag- en nachtritme vrij snel te pakken, behalve dat we af en toe zomaar midden op de dag een gigantische dip kregen, waar we wel aan toe moesten geven. Echt trek hadden we niet zoveel, maar we hebben gewoon geprobeerd drie maaltijden per dag te nemen (dan maar iets minder) om ons lichaam te laten wennen aan de omschakeling.
Het is nog steeds een raar idee dat het in Nederland 8 uur vroeger is. Als het bij ons 16.00u uur ’s middags is, begint in Nederland de dag pas (8.00u ’s ochtends). En als wij wakker worden, wordt het in Nederland tijd om naar bed te gaan.
We zijn hier ’s ochtends vroeg wakker, de zon komt om 6.00 uur op, we slapen nu nog uit en gaan dan tegen 8.00u ontbijten, maar de mensen hier gaan om 8.00u (of eerder) al aan het werk. Het is dan de koelste tijd van de dag. Het ontbijt is iets anders dan we gewend waren, maar evengoed een prima start: Cornflakes met melk, toast of tosti, een kop thee of oploskoffie en fruit. Voor de sterke magen is er nog keus uit spaghetti, braadworstjes, gebakken aardappels, gebakken eieren, pannenkoeken en spek.
Tussen de middag is er ook een stevige lunch te krijgen, broodjes hamburger, tosti’s, hotdogs etc. ’s Avonds is er diner met over het algemeen goed eten, rijst, pasta’s, aardappelen, groente en vlees of vis. Natuurlijk allemaal net even anders dan we gewend zijn, maar we zijn blij dat de meiden ‘niet te moeilijk’ doen met eten. Na een paar dagen zijn we wel aan de diarree (bij de een duurt het wat langer dan bij de ander) maar wat wil je als je darmen zo’n grote omschakeling moeten maken.
Het is wel wennen dat het hier zo vroeg donker is. De zon gaat om 18.00u onder. Na het eten spelen we vaak nog even UNO (een kaartspelletje) en dan gaan Hanna en Lidy naar bed en begint voor ons een rustige ‘winter’ avond. We blijven binnen vanwege de muggen, dus zoeken we na een paar uur lezen of computeren ook ons bed op, veel eerder dan we in Nederland deden. Maar wat extra slaap kan helemaal geen kwaad.

Naar de supermarkt in Madang

Zaterdag voor het eerst naar het centrum van Madang, waar we heen gebracht worden door een busje met chauffeur. Een hele belevenis! De weg ernaartoe is eerst een zandweg, vreselijk hobbelig! We worden helemaal door elkaar geschud. Daarna een verharde weg, maar daar wordt zo hard overheen gescheurd dat je je hart vasthoudt. Dan worden we afgezet bij de supermarkt.

Supermarkt in Madang

We worden werkelijk door iedereen aangestaard, vooral Hanna en Lidy zijn de blikvangers. Als het even kan, willen mensen hen aanraken of even aan hun (blonde!) haren zitten. We glimlachen beleefd en doen net of het normaal is… Ondertussen is het wel even wennen dat we hier zo ‘bekeken’ worden.
De tweede keer dat we naar Madang town gaan (dinsdag) gaat al beter, we weten een beetje de weg en gaan zelfs naar de markt. Daar hebben we voor Hanna, Lidy en mij een bilum gekocht, dat is een tas waar vrijwel iedereen hier mee loopt. Een gehaakte tas in allerlei kleuren (vaak van wol) met een lang hengsel eraan. Nu vallen we minder op – als toerist- dan met een rugzak op. Ook hebben de meiden en ik hier standaard een rok of een jurk aan. Iets waarvan we weten dat de vrouwen hier het veelal ook doen. Iets waar ik zelf nog wel tegenop zag trouwens, in Nederland draag ik vaak een broek. Maar, ik moet toegeven: het kost me totaal geen moeite, met dat ontzettend warme weer is een jurk of rok verreweg het meest koel om te dragen! En Hanna en Lidy vinden het super!

Op de terugweg uit Madang komen we langs een enorme bermbrand! De chauffeur kijkt niet op of om, we vragen of hij het ziet… ja hoor, geen probleem ☺ Hij doet alleen even zijn raampje dicht en rijdt er gewoon door-/langsheen. We voelen iets van de hitte van het vuur en gelukkig rijden we hard, dus gaan we er snel langs, maar we houden wel even onze adem in.

Onderweg van Madang naar Jais Aben (vakantiepark)

’s Zondags luisteren we naar een kerkdienst op de computer, omdat we hier behoorlijk afgelegen zitten en er dus geen kerk in de buurt is.
De afgelopen week hebben we nog wel wat leuke uitjes kunnen maken. Gelukkig voelen we ons allemaal wat beter dan die week ervoor en is het ook een paar dagen iets minder heet geweest. We hebben een keer een kano gehuurd en zijn naar een eilandje hier vlakbij geroeid. Ook hebben we een keer een boottochtje gemaakt naar een eiland verderop, met een heel dorp erop. Daar kregen we een rondleiding en hebben onze ogen uitgekeken! Het hele dorp liep uit en kwam achter ons aan. Dat was nog erger dan in de stad, maar ik heb zo’n idee dat we er toch aan moeten wennen. Blanken zijn hier een uitzondering. Hanna en Lidy vinden het wel leuk, lachen erom en ervaren het toch iets anders dan wij. Gelukkig maar.

We zwemmen veel en kijken onze ogen uit onder water, vooral nadat we de mooie snorkelplekjes gevonden hadden! Het is net of je een aquarium binnenzwemt, of, zoals Lidy zei ‘we zwemmen in een vissenkom!’. Elke keer ontdekken we weer nieuwe vissen, grote blauwe (!) zeesterren of – vandaag- eerst een kleine octopus en later een hele grote, die mensen gevangen hadden!

Een 'kleine' octopus gevangen!

Gisteren zijn we nog een keer naar Madang geweest, om inkopen te doen voor de cursus van volgende week. Het is toch elke keer weer een enerverende rit, vooral als de chauffeur ook nog in gaat halen (…).

Introductiecursus Wycliffe (POC)

We worden begin volgende week opgehaald door stafleden van de cursus en naar Nobanob gebracht (ongeveer een half uur rijden vanaf hier, op een heuvel 300m boven zeeniveau), waar we woensdag hopen te gaan beginnen. We gaan eerst 5 weken de schoolbanken in! Hanna en Lidy gaan dan ook naar school. Er doen ongeveer 70 mensen mee aan de cursus, waarvan 23 kinderen, 13 in de schoolleeftijd en 10 jonger dan 4 jaar. De cursus is bedoeld voor nieuwe Wycliffe (SIL) medewerkers die gaan werken in de Pacific, vandaar de naam: Pacific Orientation Course (POC). We krijgen de eerste weken les over het land, de bevolking, de (handels)taal Tok Pisin en de cultuur. Daarna gaan we een week bij een gastgezin wonen in een dorpje in de buurt, echt onder de bevolking dus, om nog meer van de taal te leren en het leven in PNG. Daarna ronden we de cursus af en hopen we naar Ukarumpa te vertrekken, onze woon- en werkplek.

De vakantie is heerlijk en we zijn blij dat we deze tijd genomen hebben om bij te komen en te acclimatiseren en dat was ook zeker nodig! We waren niet echt meer gewend om ons te ontspannen in die drukke tijd die achter ons ligt. Hanna en Lidy genieten ook ontzettend van deze vakantie. Ze kunnen zich goed vermaken en hebben af en toe ook (donkere) vriendjes, waar ze al wat Engels mee proberen te praten. Maar we zijn nu wel toe aan een volgende fase. We krijgen steeds meer zin om iets te gaan DOEN, om meer onder de mensen te komen en dingen te leren.

Hanna en Lidy spelen met kinderen uit PNG

Alles op Zijn tijd en we voelen ons hier in alles afhankelijk van onze Reisleider. We bidden veel om gezondheid en bewaring voor elke dag. We beseffen hoe kwetsbaar we zijn en we zijn ontzettend blij met de achterban die voor ons bidt en met ons meeleeft. Ook de mailtjes die we krijgen doen ons geweldig goed! We kunnen alleen geen zware bestanden ontvangen en hebben misschien de komende tijd weinig tijd, of gelegenheid, of geen mogelijkheden om te mailen, maar het feit dat er de afgelopen tijd al contact is geweest, is erg fijn. We hebben zelfs al een keer gebeld met onze ouders (opa’s en oma’s).
We hebben gemerkt dat stroom hier geen vanzelfsprekende zaak is. Gerwin was een keer mail aan het checken en binnen een half uur is de stroom 4 keer uitgevallen. Daar word je niet vrolijk van ☹ Maar zelfs Hanna en Lidy weten er al mee om te gaan, als we ’s avonds een spelletje spelen, leggen ze de zaklamp al op tafel, voor het geval dat…

Deze eerste tijd in PNG is onvergetelijk, we doen geweldig veel indrukken op, genieten van de prachtige natuur en kijken onze ogen uit (ook onder water!). De geluiden hier, de vogels, de kleuren en de bloemen: prachtig! We gaan ons nu klaarmaken voor de volgende stap.

2 Responses

  1. Roely van Heerde

    Hallo Petra ,Gerwin en Hanna en Lidy

    Wat geweldig om jullie reis en leven in het verre PNG op deze manier te kunnen volgen. Zover weg en toch eigenlijk als je het leest heel dichtbij.
    Wij zijn vrijdag als collega’s gestart en hebben er ook weer zin in. Met Marco van der Zwaard (die jij vast wel kent Petra) geeft het ons een goed gevoel.
    Gedragen door Gods liefde.
    Heel veel succes volgende week met de cursus en we blijven jullie volgen en bidden om Gods nabijheid en kracht.

    Groeten Roely van Heerde

  2. Petra den Hartogh

    Hoi Gerwin, Petra, Hanna en Lydi
    Welkom in PNG! Leuk om over jullie belevenissen in Madang te lezen.
    Hier in Ukarumpa is het niet zo warm als bij jullie aan de kust; vandaag is het lekker zonnig en een graad of 25 schat ik. Vannacht was het fris en gisteravond hebben we de houtkachel aan gehad:-). We wensen jullie een hele goede tijd in POC en tot ziens in Ukarumpa!
    Hartelijke groetjes,
    Koen en Petra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *